Lieve, lieve Toby…
Al een week is het nu stil in huis… véél te stil!!! We dachten dat je na de verhuizing eindelijk een beetje aan het wennen was, toen je kleine buikje steeds dikker begon te worden.
Uitgebreid onderzoek bracht aan het licht dat er een operatie nodig was, en het was nog maar de vraag of je daarna nog wakker zou worden. Wat hebben we geknuffeld op bed, die laatste dagen, hè? En gauw nog even je vieze modderpootjes aan het bed afsmeren…
Toen vorige week maandag de telefoon ging, wisten we al hoe laat het was, de tranen stonden al in m’n ogen. Er was op de operatietafel leukemie bij je geconstateerd; liefje, wat moet je een pijn hebben gehad… Hadden we die pijn maar bij je weg kunnen nemen!
We hadden nog zoveel jaren met jou willen genieten in ons nieuwe huisje, lekker aan het park. Lekker rollebollen op het gras, achter de eendjes aan…Met pijn in ons hart en een brok in de keel hebben we je naar de andere kant laten gaan, zodat je niet meer hoefde te lijden.
Ik hoop dat Rakker en Bas op je hebben gewacht, en dat jullie nu weer lekker samen kunnen spelen en even bij kunnen kletsen over hoe fijn het was bij ons… want dat was het toch hè??? Je leventje is ellendig begonnen, maar gelukkig heb je nog 2 jaar en 9 maanden een fijne tijd gehad bij ons. Ik wou alleen maar dat dat veel langer had mogen duren, want we hebben nog niet genoeg van je kunnen genieten!!! Waarom hebben we toch zoveel
pech gehad dit jaar?!
De Kerst was een hel; je stond niet te schooien onder de tafel, je blafte niet als de bel ging, en ik verveel me al de hele week, omdat ik er nu niet 3 keer per dag uit “moet”…Ik hoop dat je ons van boven de kracht geeft om verder te gaan, en om in de toekomst misschien weer voor een ander hondje te kunnen zorgen. Maar wees niet bang dat we je vergeten, liefje, want je zult altijd en overal bij ons aanwezig zijn! Kom je nog een keertje kijken???
Dag lieve Toby, we zullen je enorm gaan missen…