Thieuke, Thieuke, Thieuke…hoe kan dat nou???
Zomaar opeens stopte je met eten en drinken, zonder enige reden. De vitamine-boost van de dierenarts deed je niet veel goed; even leek het erop dat het dwangvoeren
je wel wat op weg hielp.
Maar stiekum durfde ik al nergens meer op te hopen, want je zat zo als een hoopje in mekaar gedoken… Gisteravond ben je samen met Skip nog lekker even los geweest, en Skip was je aan het likken alsof haar leven er vanaf hing. Maar dat was het jouwe, dat aan een zijden draadje hing; misschien heeft ze dat wel voelen aankomen…
Vannacht, of vanmorgen vroeg, ben je ingeslapen, hopelijk zonder pijn. Wij waren niet bij je, maar ik troost me met de gedachte dat jouw vriendin Skip en je vriendje Toby bij je waren om afscheid van je te nemen in onze plaats… Ik hoop dat je daarboven Basje en Rakker tegenkomt om mee te spelen. Lieve Thieu, we hebben maar een half jaar van je mogen genieten, en dat is veel te kort! Wij en ook Toby en Skippetje zeker zullen je erg gaan missen!!!
Rust zacht, lief poepie!